PART TIME!!! หรือพลาดทำ!!!

posted on 27 Mar 2011 17:53 by ampmee1987
ห่างหายจากวงการบล็อกมานาน ถือโอกาสสังคายนาบล็อกใหม่ซะเลย
ปรับเปลี่ยนรูปแบบซะเอี่ยมอ่องทั้งเฮดทั้งแบกกราวน์ไม่ให้เหลือซาก อีกอย่างที่ขาดไม่ได้คือ
เล่าเรื่องราวสารทุกข์สุกดิบให้ทุกท่านได้ฟัง นั่นเอง....
 
เรื่องที่จะนำมาเล่าคราวนี้เป็นเรื่องราวที่ AMPO ได้ไปประสบมากับตัวเองในช่วงเวลาที่หายไป
ที่จั่วหัวว่า PART TIME แน่นอน ตอนนี้ AMPO เป็นคนตกงานอย่างเต็มตัวและสมบูรณ์แบบแล้ว
จึงมีงาน PART TIME มาให้ทำระหว่างที่รอการเรียกสัมภาษณ์งานประจำ ถือเป็นรสชาติของชีวิตแท้ๆ
ถ้าอยากรู้แล้วว่าจะดุเด็ดเผ็ดมันแค่ไหนก็เชิญชิมกันได้เลยเน้........
 
 
 
 
 
 
โดโซะ.................(ノ-*-)ノ
 

     เรื่องมันเริ่มมาจากการที่อันตัวเรานี้มีเวลาพักผ่อนมากเกินไป จนไม่มีเวลาทำงานนั่นเอง เลยได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ แบบไร้ค่า โดยมีร่างกายเน่าๆ อ้วนๆ ไว้ให้วิญญาณได้สิงสถิต มีชีวิตอยู่โดยการเล่นเน็ท กินๆ ขี้ๆ นอนๆ เป็นที่มาของคำว่า “ตื่นขึ้นมาก็กิน กินเสร็จแล้วก็นอน เป็นกรดไหลย้อน แล้วก็ปวดท้องตอนตื่น สะอื้นเป็นริดสีดวง” เฮ้อ....แล้วในขณะที่มีความสุขกับชีวิตแบบนี้อยู่นี่เอง ทันใดนั้น เสียงเครื่องมือสื่อสารโทรคมนาคมทางไกลก็ดังขึ้น “แตว ตะแน่ว ตะแน่ว ตะแนว ตะแน้วววววววววว” (เสียงส้นตึกอะไรฟร่ะ) ในใจก็นึกไปเกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ย ว่ากรุเองก็มีเทคโนโลยีแบบนี้ในชีวิตเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาด้วย เลยแอบย่องไปชะโงกดู ไม่รู้จะแอบทำพระแสงอะไรก็ของกรุเองแท้ๆ หนอ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นของกรุถึงกับเกิดการเกร็งกระตุก ดวงตาเบิกโพลงจนถึงขั้นเหลือก มือไม้สั่นเทาหยิบขึ้นมา นิ้วล็อกกดรับไม่ได้ แต่ถ้าไม่รับกรุตายแน่.... ‘พี่สาว’....เสียงแหบพร่ากล่าวเป็นคำพูดแรกที่เอ่ยขึ้นก่อนสติที่โดนคลื่นสึนามิซัดจะฟื้นฟูกลับมาได้

AMPO: “สวัสดีแฮ่....มีอะไรหรอแว้....” รับสายอย่างร่าเริง

พี่สาว: “ไอ้อ้วนมึงทำส้นตึกอะไรอยู่” เสียงปลายสายตอบกลับมาเล่นเอาเราเย็นวาบที่สันหลัง

AMPO: “อ่อ...หางานในเว็บอยู่อะ สมัครงานอยู่ มีอะไรปะ” ตอบเสียงเครียด การหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก

พี่สาว: “มี มึงว่างมะ วันที่ 3,4,6,7 เดือนนี้”

AMPO: “ม....” ยังไม่ทันที่จะพูดตอบ เสียงปลายสายก็แทรกขึ้นทันที

พี่สาว: “ไอ้อ้วนกรุรู้มึงว่าง ตกงานอยู่ มึงยังไม่ได้งานหรอก กว่าเขาจะเรียกมึงสัมภาษณ์อีกนาน งั้นเมิงมาทำฟรีแลนซ์ก่อน มีงานอีเวนท์เปิดตัวสินค้าวันที่ 3,4,6,7 ที่พันธ์ทิพย์” อารมณ์ตอนนี้อยากจะหยิบกีตาร์ขึ้นมาลี้ดแล้วร้องเพลง จะไม่ไปพันธ์ทิพย์...... แต่ไม่ไปพันธ์ทิพย์แน่นอน.......

AMPO: “ทำอะไรมั่งอะ เกี่ยวกับอะไร” ทันทีที่มีจังหวะก็รีบถามกลับทันที

พี่สาว: “ง่ายๆ มึงทำได้ แต่งตัวเป็นแป๊ะยิ้มอะ มีชุด มีหัว มีพัด มึงก็แค่เดินๆ เต้นๆ เรียกลูกค้า ทำ 11 โมงถึง 6 โมงเย็น วันละ 600 มึงทำได้มั้ยไอ้อ้วน”

AMPO: “....” แหม่มึงเล่นพูดซะขนาดนี้กรุจะทำไม่ได้ก็กะไรอยู่ “เออ...ทำก็ได้”

พี่สาว: “ฮะ! ว่าไงนะ”

AMPO: “เออทำได้”

พี่สาว: “แน่นะไอ้อ้วน กรุคอนเฟิร์มพี่เขาเลยนะ” ...มาถึงจุดนี้กรุคงไม่แน่ไม่ได้แล้วล่ะ...

AMPO: “เออ เอาเบอร์กรุให้พี่เขาไปเลย”

พี่สาว: “โอเค ไอ้อ้วนเดี๋ยวเจ๊แกจะโทรนัดบรีฟงานมึงอีกทีนะ ดูโทรศัพท์ด้วยล่ะ”

AMPO: “อืมๆ จ้าได้จ้า”

พี่สาว: “เออ แค่โน้นล่ะ ไม่อยากคุยละ” ...แล้วคิดว่ากรุอยากหรอ...

AMPO: “อืม” ตื้ด..........สายตัดไป

              สายตัดไป ลมหายใจแทบดับดิ้น สภาพใบหน้าตอนนี้บรรยายอารมณ์ไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าจะเสียใจหรือดีใจกันแน่ ดวงตาเหม่อลอยไร้การกระพริบ หัวคิ้วเกร็งราวกับจะย่นเข้าหากัน โหนกแก้มทั้งสองข้างสั่นกระตุก ปากที่อ้าค้างไว้กว้างพอที่จะเรียกแมลงวันบินเข้ามา แต่มุมปากกลับแสยะยิ้มสั่นๆ เล็กน้อย รูจมูกสลับกันหุบๆ บานๆ..........พัดลมก็หมุนไป เสียงเพลงในคอมก็ดังไป รถบนถนนก็วิ่งไป คนงานก็ซ่อมบ้านไป แม่ค้าก็ขายของไป แล้วกรุเหม่อทำส้นตึกอะไร?.....‘2,400เลยนะเว้ย’ เป็นสิ่งแรกที่ที่นึกขึ้นได้ในสมองไส้อั่วนี้ และก็มากพอที่จะเรียกสติกลับมาได้ ‘เงินนั่นเอง’ ทำแค่สี่วันได้ 2,400 แมร่งคุ้มเชรี้ยๆ อะทำแค่ครึ่งวันเอง ค่ารถไปกลับ 40 บาท 4 วัน 160 ค่าข้าว......สมองเริ่มประมวลผล คณิตคิดเร็ว คิดในใจ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ควอไทล์ สแควรูท πr² ครน. หรม. ความน่าจะเป็น เซ็ต ลิมิต.......อะไรที่กรุเรียนมาจะได้ใช้ก็วันนี้ละวะ มา! พอบวก ลบ คูณ หาร เสร็จเรียบร้อย ผลลัพธ์ที่ได้เป็นที่น่าพอใจ จริงๆ เรื่องเงินเท่าไรไม่สำคัญหรอก (เหรอ.....กรุเห็นมึงคิดสมองไส้อั่วแทบแตก) ขอแค่มีงานให้ทำจะได้ไม่ต้องอยู่ว่างๆ ให้หนอนแดกก็เป็นพอ เอาล่ะวะกรุจะได้มีงานทำกับเขาซักที

              โทรศัพท์...เมื่อกี้พี่สาวบอกว่าเจ๊แกจะโทรมานัดอีกทีนี่หว่า โอเค้...ได้...จะโทรใช่มั้ย กรุเฝ้าเลยทีนี้...ตัดสินใจปิดคอมมานั่งเฝ้าโทรศัพท์เลย ไม่ต้องกังวลเรื่องหูดับแล้วไม่ได้ยินอีกต่อไป รอไป..บ่าย...บ่ายสาม...6 โมงเย็น...สองทุ่ม...

AMPO: “ทำไมเจ๊แมร่งไม่โทรมาวะ”

พี่สาว: “เดี๋ยวเขาก็โทรมา มึงรอก่อน ไม่ต้องตื่นเต้น” พี่สาวปลอบใจกลับมา

AMPO: “เออ รอก็รอ”

.......1วัน................2วัน........................3วัน....................................4วัน.......................

AMPO: “กรุว่าอีเจ๊แมร่งลืมกรุแน่เลยว่ะพี่สาว”

พี่สาว: “เอองั้นมึงเอาเบอร์เจ๊แกไปโทรถามเลย”

              ให้ตายสิ...มือป้อมๆ จิกทึ้งผมบนหัวจนยุ่งเหยิง นี่กรุเป็นแค่แป๊ะยิ้มนะเว้ยเฮ้ย ไม่ใช่ Staff กับ Backstage งานกรุก็ไม่ต้องใช้สมองส้นติงอะไรเลยแท้ๆ ทำไมกรุต้องไปกังวลเรื่องบรีฟงานด้วยวะ แต่ที่กรุกังวลมากกว่าคือกรุกลัวเขา ‘ลืม’ กรุกลัวว่าแป๊ะยิ้มแมร่งจะไม่สำคัญจนเขาลืมกรุไปนี่สิหนักเลย เอาไงดีวะเนี่ย โอย..........โทรก็โทรวะแมร่ง…….ตรู้ด... ตรู้ด...

อีเจ๊: “สวัสดีค่า......” รับสายเสียงร่าเริงมาเลย

AMPO: “เอ่อ...หวัดดีค่ะพี่ คือหนู...คนที่พี่จะให้ทำงานเป็นแป๊ะยิ้มน่ะค่ะ ที่พี่บอกว่าจะโทรมานัดบรีฟงาน สรุปว่าเอาไงคะพี่”

อีเจ๊: “อ๋อ น้องเองเหรอ พี่ลืมไปเลยอะ เอาเป็นว่าเดี๋ยววันศุกร์น้องมาเจอพี่ที่ตึก A ตอน 10 โมงนะคะ” นั่นไงกรุว่าแล้วว่าต้องลืมกรุ

AMPO: “เอ่อพี่คะ BTS สถานีไหนคะพี่”

อีเจ๊: “อ๋อ สุรศักดิ์ค่ะน้อง อย่าสายนะคะ”

AMPO: “ค่ะพี่ สวัสดีค่ะ” ตื้ด.......สายตัดไป

.............หึ หึ หึ ฮึๆๆๆ ฮะ ฮ่าๆๆๆๆ งะ ไงล่ะ ว่าแล้วไงล่ะ ลืมกรุจริงๆ ด้วยอีเจ๊แมร่ง....ถ้าจะลืมกรุ เมิงก็ไม่ต้องมาจ้างกรุตั้งแต่ทีแรกซิเว้ยเฮ้ย......

.....

..........

...............

              แว๊บเดียวก็มาถึงวันศุกร์ซะแล้ว ไวเหมือนโกหก 10 โมงสินะ โอเค้...เจอกันนะอีเจ๊ มึงเจอกรุแน่!!!ฮึ นาฬิกาปลุกตอน 7 โมงครึ่ง ก็แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาเลย อาบน้ำ แต่งตัว เป่าผม ขี้ แดกข้าว ดูข่าว เอาให้พร้อม 8 โมง 45 ออกจากห้องเลยเว้ยกลัวรถติด ไปก่อนเวลาไม่น่าเกลียด เดินไปหน้าปากซอย นั่งรอรถเมล์ ขึ้นรถเมล์ ลงจตุจักร ขึ้นรถไฟฟ้าซื้อบัตรไปสถานีสุรศักดิ์........สถานีต่อไปสุรศักดิ์...Next Station SURASAK....เมื่อเสียงกรีดร้องของหญิงผู้หนึ่งดังขึ้น ทุกคนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หน้าตาแต่ละคนบนรถไฟนั้น ยังกับที่บ้านไม่มีข้าวสารให้หุงกิน สภาพแย่มาก อยากจะถามว่า...พวกพี่มาทำส้นตึกอะไรกันที่นี่คะ ก็กลัวพวกพี่ๆ จะตอบกลับมาว่า....แล้วมึงล่ะมาทำส้นตึกอะไร?......ก็นะ ก็เข้าใจอะ ความรู้สึกของพี่เขา รู้ว่าพี่เขารู้สึกยังไง รับรู้ด้วยใจก็เลยไม่ได้ถามออกไป ทันใดนั้นประตูรถไฟก็เปิดออก ขาป้อมๆ ก็เลยสาวก้าวออกไปอย่างว่องไว ถึงแม้ว่าเราจะเป็นวัน Teen แต่ก็ไม่อยากโดน Teen ซักเท่าไร สายตากวาดหานาฬิกาเป็นเวลา 9 โมงครึ่ง เป็นเวลาที่น่าพอใจก็เลยรีบมองหาทางออกที่จะไปตึก A ที่อีเจ๊แกเป็นคนนัดไว้

ทางออก 1 ตึก B……..ทางออก 2 ตึก Y………..ทางออก 3 ตึก U……….ทางออก 4 ตึก O………..

              ไหนฟร่ะ ไม่เห็นมีเลย เอาหน่าตึกใหญ่ๆ มันต้องมีป้ายบอกมั่งล่ะวะ เดินดูเอาเองก็ได้....โรงแรม XYZ...ธนาคารกรุงธน...บลาๆๆ ไม่เห็นมีเลยวะ อะไรเจ๊แกเนี่ย นอกจากลืมกรุแล้วมึงยังหลอกกรุด้วยรึเปล่า มึงจะเอายังไงกับกรุ....ว๊ากกกกก ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์โทรที่คุ้นเคยพร้อมแผดเสียงถามเต็มที่

AMPO: “พี่สาว! ตึกเห้เนี่ยแมร่งอยู่ไหนวะกรุมาสถานีสุรศักดิ์ตามที่อีเจ๊มันบอกไม่เห็นมีตึกห่านี่เลย”

พี่สาว: “เอ่อ...ไอ้อ้วน กรุก็ไม่รู้ แล้วเจ๊บอกมึงว่าไงอะ”

AMPO: “ก็อีเจ๊มันบอกให้กรุมาสถานีนี้เนี่ย แต่แมร่งไม่เห็นมีเลย ไปทางไหนก็ไม่รู้ งื่อ...”

พี่สาว: “เอางี้นะอ้วน กรุว่ามึงอะ ถามพี่ยามแถวนั้นดีกว่า เวิร์คสุด ชัวร์สุด กรุทำงานก่อน แค่นี้ล่ะ” ปุ๊บ...ตื้ด......สายตัดไป

              ขอบคุณ...ขอบคุณมากพี่สาว กรุอยากจะกราบลงตรงง่ามเท้าเล็บขบของมึงจริงๆ อย่างสุดซึ้งเลยด้วย งื่อ....แล้ววันนี้ยามมันหายหัวไปเชียร์มวยกันที่ไหนวะ ไม่มีโผล่มากันซักคน หรือว่ากรุต้องไปเหยียบเส้นเหลืองก่อนมึงถึงจะมา.......รอ...รอ.....รอจนแทบกระโดดลงรางรถไฟ มันก็ยังไม่โผล่มา อีกสิบห้านาที 10 โมง ส้นตึกเอ้ย...กรุจะไปทันนัดมั้ยเนี่ย เริ่มกระสับกระส่ายเป็นแมลงสาบหนีน้ำเลยทีนี้ และในขณะที่วิงวอนพระเจ้าอยู่นั่นเอง ไอ้พี่ยามเว้ยเฮ้ย...มันมาแล้ว แมร่งไปอยู่ไหนมาฟร่ะ กรุรอมึงอยู่นะเนี่ยรู้ป่าว ถ้ามีกระดานกรุคงเขียนว่า ‘รปภ.’ แล้วชูขึ้นเหนือหัวเหมือนรอรับกรุ๊ปทัวร์ที่สนามบินก็ไม่ปาน โห่...ดีใจจนขนตูดลุก ในที่สุด...คนที่เราเฝ้ารอคอยก็มาถึง.....

AMPO: “พี่ค่ะ (ไอ้ยาม) ไม่ทราบว่า (เมิงรู้มั้ย) ตึก A อยู่ตรงไหนเหรอคะ (ตึกเห้นี่อยู่ไหน)” อยากจะพูดในสิ่งที่คิดแต่ก็กลัวว่าจะได้ตีนมาแทนคำตอบ เลยต้องใช้มารยาททั้งหมดที่มีสรรสร้างคำออกมา พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

รปภ: “อ๋อ น้องครับ พี่ว่าตึกที่น้องหาอยู่น่ะ มันไม่ได้อยู่สถานีนี้หรอกครับ น้องนั่งเลยมาสถานีนึงครับ พี่ว่าน้องนั่งย้อนกลับไปดีกว่าครับ”............................ก๊า....ก๊า....หึ หึ หึ ฮึๆๆ ฮะ ฮ่าๆๆๆๆ ว๊ากก.............................

AMPO: “ขอบคุณค่ะพี่” (อีเจ๊มึงตายยย.......)

..............อีเจ๊!!!.........เสียงกรีดร้องดังขึ้นในใจ หน้าร้อนผ่าว มือไม้สั่น เลือดในกายพลุ่งพล่าน วันนี้กรุได้ฆ่าคนแน่ๆ ไม่งั้นไม่สงบ ว๊าก....... และแล้วก็ต้องนั่งรถกลับไป 1 สถานี เจอละ เจอซักทีไอ้ตึกเวรนี่ หายากหาเย็น ใช่ซี้....กรุมันบ้านนอก ก็ปะป๋ากรุไม่ได้สร้างกรุงเทพนี่หว่า ใครแมร่งจะไปรู้ทุกซอกทุกมุมวะ ตึกแมร่งก็มีเป็นพันๆ หมื่นๆ ตึก ไส้อั่วเอ้ย!!!.......พอละ  กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ตึกอะเจอแล้ว แต่อีเจ๊นี่ดิแมร่งอยู่ไหน เป็นไงมั่ง สบายดีรึเปล่า จะนั่งเลยไปสถานีนึงเหมือนกรุมั้ย อะไรยังไง บลา บลา บลา..... ด้วยความที่เป็นห่วงปนแค้นใจ เลยกดโทรศัพท์ไปเช็คซะหน่อย

AMPO: “เจ๊คะ (อีเจ๊) ตอนนี้หนูมาถึงแล้วนะคะ (ตอนนี้กรุมาถึงแล้ว) เจ๊อยู่ไหนแล้วคะเนี่ย (มึงอยู่ไหนแล้วอีห่า)”

อีเจ๊: “อ๋อ พี่ใกล้ถึงแล้วค่ะน้อง ‘โทษทีนะคะพอดีพี่สายอะค่ะ”

AMPO: “....ค่ะเจ๊ งั้นหนูรออยู่หน้าตึกนะคะ (เออ...กรุรอมึงหน้าตึกนะ)”

 

---------------->>To be continue<<-----------------

 

อ๊ะๆๆๆๆๆ รอตอนต่อไปซะหน่อย เอาให้มีลุ้น55555

แค่ตอนเดียวก็เล่นเอาซะไส้ติ่งเกือบแตก

อดใจรอกันซักหน่อย ไม่นานเกินรอจะมาปล่อยตอนต่อไปให้อ่านกันต่อเน้...

ชื่นชอบ หรือไม่ชอบก็ เมนท์ด่าว่ากล่าวกันมาได้เลย

ไม่มีอะไรจะต้องเสียกันแล้วงานนี้55555

Comment

Comment:

Tweet

ติด ม.ราชมงคลพระนครฮร๊าาาา

คณะเดียวกันหรอค่ั ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่าาา
(ก้มโค้งงามๆ)

#3 By NGLI2 on 2011-03-29 13:15

งานนี้ นี่เองกว่าจะได้ใช่มั้ย 5555

#2 By GooTarn on 2011-03-28 09:23

สุดท้ายก็ได้งานชั่วคราวทำ
เพิ่มสีสันและรสชาติแก่ชีวิตดีจริงๆ Hot!
ถ้าไม่มีงาน ก็ไม่รู้จักชีวิต!!!