PART TIME!!! หรือพลาดทำ!!!2

posted on 30 Mar 2011 22:02 by ampmee1987

มาเล่าต่อแล้วเน้......เชิญชิมต่อได้เลย

หากใครไม่รู้เรื่องแนะนำให้กลับไปอ่านตอนที่ 1 ซะนะ

 

 

โดโซะ.................(ノ-*-)ノ


          10 โมงครึ่ง อีเจ๊ก็โผล่มาที่หน้าตึก พร้อมเดินนำเข้าตึกไปอย่างไม่รู้สึกผิดที่มาสายเลยแม้แต่น้อย ถึงมึงจะขอโทษ กรุก็ไม่ให้อภัยมึงหรอก กรุยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องมึงบอกสถานีกรุผิดให้กรุนั่งเลยไปได้นะแมร่งอีปลวก แล้วตัวมึงก็เสือกนั่งมาลงถูกสถานีซะด้วยนี่ดิ ยิ่งทำให้กรุเจ็บใจ พอเข้าไปถึงในตึกก็แลกบัตรอะไรเรียบร้อย อีเจ๊แกก็ชวนไปเข้าห้องน้ำ หึ...หิวขี้ละสิท่า ตื่นสายไงก็เลยไม่ได้ซัดมาจากบ้าน ชิส์....พอทำธุระเสร็จไอ้เราก็รีบออกมารอเจ๊แกที่หน้าห้องน้ำ ไม่อยากไปยืนแออัดข้างใน ก็เลยรออีเจ๊ต่อไป.....5 นาที ยังไม่ออกมา.....10 นาที ก็ยังไม่ออกมา.....15 นาที กรุว่าอีเจ๊ท่าจะแดกขี้จริงแล้วล่ะ นานชิบ แต่แมร่งไหนๆ ก็ไหนๆ กรุก็รอเมิงมาได้ขนาดนี้แล้ว จะรอต่อไปอีกหน่อยก็คงไม่เป็นไร......20 นาที ไม่ใช่ละอีเจ๊ ชักเลยเถิดละ นานไปละนะอีเจ๊กรุหมดความอดทนปนกลัวนิดๆ ว่าอีเจ๊จะทิ้งกรุไปรึเปล่า ลืมมึงก็ลืมกรุมาแล้ว บอกสถานีผิดหลอกให้กรุนั่งเลยไปมึงก็ทำมาแล้ว นี่แค่ทิ้งกรุ มีหรือที่คนอย่างอีเจ๊จะทำไม่ได้ เอาวะเดินเข้าไปดูหน่อยว่าแมร่งอยู่รึเปล่า หรือว่าทิ้งกรุไปหาขี้ที่อื่นแดกซะแล้ว พอเปิดประตูเข้าไป ปึ๊บ!!! แทบสิ้นสติ ภาพสยองขวัญที่อยู่ตรงหน้า มันช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้ ไม่...อย่าเข้าใจผิดไป ไม่ใช่ภาพอีเจ๊แดกขี้อยู่แน่นอน ถึงจะแอบผิดหวังนิดนึงก็เถอะนะ แต่ภาพที่เห็นคือ อีเจ๊แกยืนอยู่หน้ากระจกโน้มตัว 45 องศา เชิดหน้าเล็กน้อย ตาปรือสั่นกระพือ จมูกสลับกันหุบๆ บานๆ ปากอ้าค้างเป็นวงกลม นี่ถ้ากรุวัดค่า πr² ได้คงหาค่าเส้นรอบวงได้แน่ๆ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 ซม. หายใจแรงมากใส่กระจกจนเป็นฝ้า นี่ถ้าไม่เห็นเครื่องสำอางค์ที่ตั้งอยู่คงคิดว่ากิจกรรมที่อีเจ๊แกทำเป็นกราฟฟิตี้กระจกด้วยรูจมูกนะเนี่ย....‘อื้อหือ...อีปลวก’ เป็นคำแรกที่สบถออกมาในใจ แมร่งให้กรุยืนรอจนใจหาย แต่มึงมายืนแต่งหน้า กรีดอายไลน์เนอร์สยองในห้องน้ำสบายเลยนะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปกดดันมันทันที

AMPO: “โห่...เจ๊ (อีปลวก) เห็นหายไปซะนานเลย (คิดว่าตายห่าไปละ) มาเสริมสวยนี่เอง (มาแต่งหน้าส้นตึกอะไรเนี่ย)” พูดด้วยหน้ายิ้มหวานปานน้ำผึ้ง แต่ฟันกรุขบกันกรามแทบพัง

อีเจ๊: “แหม...น้องก็ต้องสวยนิดนึงอะ พอดีพี่ตื่นสายเลยรีบมากไม่มีเวลาได้แต่งหน้าเลยอะ จะเสร็จแล้วอีกแป๊บนึงนะจ๊ะ” อีเจ๊ตอบกลับมาหน้าตาเฉยไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้วหรือเรียกอีกอย่างก็คือ พูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองอีเจ๊จนมันแต่งหน้าเสร็จ แล้วก็เดินออกมาตรงโถงหน้าลิฟท์ ความสงบระยะสั้นๆ ได้หายไป เมื่ออีเจ๊พูดขึ้นมา

อีเจ๊: “เออน้อง เดี๋ยวเรารอพวกเพื่อนๆ พี่ๆ แล้วก็หัวหน้าก่อนนะ จะได้ขึ้นไปพร้อมกัน”

AMPO: “ค่ะเจ๊.. (ห๊า...นี่ยังมีคนอื่นอีกเหรอที่กรุต้องรอ)”

              แม่เฟรช! เวรกรรมอะไรของกรุวะเนี่ย เกิดมากรุไม่เคยรอใครนานขนาดนี้และมากมายขนาดนี้มาก่อน ดูเวลา 11 โมงแล้ว อีเจ๊มึงนัดกรุมา 10 โมงทำซอกตึกอะไร วันหลังมึงเรียกพวกแมร่งมาให้ครบก่อนนะแล้วค่อยตามกรุ.....11 โมง 45 ทุกคนทยอยกันมาพร้อมหน้า มีตุ๊ด 1, ไอ้อ้วน Backstage1, เด็กแจกใบปลิว 2, ประสานงาน 2, Staff อีก 1 อีเจ๊แกเลยตัดสินใจให้ขึ้นไปเจอลูกค้าก่อนไม่ต้องรอหัวหน้า ดีแล้ว...ถ้ามึงยังรอเขาอีกคนกรุว่าบริษัทลูกค้าคงเลิกจ้างมึงแน่ๆ.........สรุปว่าหัวหน้าโผล่มาเที่ยง พ่อเจ้าประคุณเอ๋ย นี่มึงเป็นหัวหน้าคนแล้วนะ เสือกมาสายขนาดนี้ กรุไม่แปลกใจเลยที่ลูกน้องมึง !%$*$%&#%&*..... อย่าให้ Said กรุ Very Sad มาก!!! อยากจะเดินออกไปขอนาฬิกาคุณพี่หัวหน้าแล้วมาตั้งเวลาให้เร็วขึ้น 2 ชั่วโมง เอาไว้เผื่อมึงสาย....เมื่อมากันพร้อมแล้ว แต่ยังไม่ครบองค์เพราะยังขาด MC กับเด็กตีฉาบ แน่นอนมีแป๊ะยิ้มต้องมีเสียงฉาบตามตัวสิจริงมั้ย แต่เดี๊ยวจะได้อธิบายบุคคลทั้งสองอย่างละเอียดในภายหลังแน่ๆ ไม่ต้องกังวลไป จากนั้นพวกเราทุกคนก็ถูกพาต้อนเข้าไปในห้องประชุมขนาดนั่งได้ 30 คน มีโปรเจคเตอร์ 2 อัน ติดอยู่ซ้ายขวาหน้าห้อง กระดานไวท์บอร์ดอีก 2 อัน โพเดียมอีก 1 แท่น ผนังด้านซ้ายมือเป็นกระจกใสมองเห็นเป็นวิวตึกเล็กใหญ่มากมายสุดลูกหูลูกตา ในห้องมีพี่ทีมงาน 4-5 คน ที่เป็นคนแจกแจงงาน เมื่อเข้าไปถึงก็นั่งทันที หยิบสมุดขึ้นมาเป็นเด็กจดการบ้านเลย ตั้งใจมาก หันไปหลังห้องเจอพวกพี่ทีมงานกำลังวุ่นวายกับการปริ้นเอกสารรายละเอียดงานอยู่ 3 คน ตรงหน้าห้องกำลังติดตั้งพรีเซนต์อีก 1 คน และหัวหน้าทีมงานยืนชี้นิ้วสั่งไปบ่นไปอีก 1 คน ตอนนี้พวกเราที่ขึ้นมาจากข้างล่างก็ได้แต่นั่งมองและรอ......เดี๋ยวนะ! ทันใดความคิดจังไรก็ผุดขึ้นในหัว นี่มันอะไรกัน? พวกคุณมึงทำอะไรกัน? เตรียมงานเหรอ? หมายความว่าไง อะไร้ อะไร้ นี่มันอะไรกันเนี่ย...... นี่ขนาดกรุว่าพวกกรุแย่แล้วนะที่มาสาย 2 ชม. แต่นี่อะไร พอกรุมาถึง คุณมึงยังเตรียมงานกันไม่เสร็จเลย ป๊ะป๋าคุณมึงตายเถอะโรบิ้น.....ทำไรไม่ได้อยู่ดีอะ ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เปิดสมุดขึ้นเตรียมวาดรูปฆ่าเวลา ยังไม่ทันที่สายตาจะปรับโฟกัสได้ หางตาก็ดันทะลึ่งเหลือบไปเห็นสิ่งที่ชวนให้หันไปมองมาก นั่นก็คือ Staff 1 คน และเด็กแจกใบปลิวอีก 2 คน ฟุบโต๊ะหลับไปเรียบร้อยแล้ว “...” อึ้งแดกครับพี่น้อง ไม่มีแล้วตอนนี้ ไม่มีกระจิตกระใจจะคิดอะไรอีกแล้ว เลยนั่งวาดรูปให้อารมณ์ดีขึ้นซักหน่อย พอกำลังเพลิดเพลินกับการสร้างสรรค์ผลงาน จิตติสแดกกรุเริ่มพลุ่งพล่าน ไอ้ Staff ที่อยู่ข้างๆ แมร่งก็เสือกตื่นขึ้นมา ดึงแขนกรุแล้วชวนคุยอีก

Staff: “ทำอะไรอ่ะ”

AMPO: “... (ไม่แหกตาดูล่ะอีห่า)”

Staff: “หิวเนอะ”

AMPO: “อืม” วาดรูปต่อไป

Staff: “นี่ๆ แกว่ามั้ย ทำไมพี่เขาไม่เตรียมงานให้พร้อมก่อนวะ แมร่งนัดซะเช้าเลย”

AMPO: “...” เช้าเหรอ...อีหอกมึงมาก็เกือบเที่ยงละมึงบอกว่าเช้า แล้วที่กรุมาล่ะเรียกอะไร หัวค่ำรึไง

Staff: “คิดดูดิ ให้เราแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าเลยอะ ง่วงมากๆ”

AMPO: “ตื่นกี่โมงล่ะ” เสี่ยงถามไป

Staff: “10 โมงอะดิ กำลังนอนสบายเลย บลา บลา บลา....”

AMPO: “...” 10 โมงเหรออีปลวก 10 โมงมึงเพิ่งตื่น แต่กรุอะมาถึงหน้าตึกแล้วโว้ย มายืนรอพวกมึงทุกคนเลย กะหล่ำเน่าเอ้ย.....

Staff: “เออ...แล้วแกมาถึงตอนกี่โมงอะ”

AMPO: “ฮึ...10 โมง” แสยะยิ้มตอบไป

Staff: “......เหรอ มาเร็วจัง วันหลังนะแก ถ้าเจ๊แกนัดอะ ให้เลทไปเลยชั่วโมงนึง อย่างต่ำครึ่งชั่วโมงอะ ไม่ต้องมาเร็วหรอก มารอ เสียอารมณ์”

AMPO: “...อืม...” ยิ่งกว่าเสียอารมณ์กรุก็เสียมาแล้ว เสียตังค์นั่งรถเลยสถานี เสียเวลารอพวกมึง ในใจก็คิดไป มือก็กำปากกาแน่น ขณะที่ไฟโมหะกำลังลุกโชน ทันใดเสียงที่รอคอยก็ดังขึ้น (รอดตัวไปนะ ไอ้ Staff ไม่งั้นเมิงโดนกรุเหวี่ยงลงตึกแน่)

พิธีกร: “เอาล่ะครับน้องๆ เดี๋ยวพี่จะชี้แจงงานให้ทราบนะครับ” พี่แชมป์พิธีกรพูดขึ้น ทุกคนในห้องก็ตั้งสติขึ้นมาฟัง “คือว่า...เดี๋ยวพี่จะให้พวกเราไปเปิดตัวสินค้าของเรานะครับ โดย...บลา บลา บลา....”

....เอ่อคือ พี่คะ มึงพูดมากรุก็อยากจะเข้าใจอยู่หรอกนะ แต่มือคุณมึงนี่จะเลื่อนสไลด์เร็วไปไหน เลื่อนสไลด์ได้เร็วมาก รูดไปรูดมา ขึ้นๆ ลงๆ สนุกมือคุณมึงเลย กรุก็อ่านไม่ทัน ปากมึงก็พูดมาฉอดๆๆ มือมึงก็รูดไป สรุปคือ กรุ ไม่ได้อะไรจากมึงเลยอะ ไอ้กลุ่มพวกเราที่มารับงานก็ได้แต่จ้องหน้าไอ้คุณพี่พิธีกร สลับกับสไลด์จรวดนั่นไปๆ มาๆ จดก็ไม่ได้ ฟังก็ไม่ทัน รายละเอียดคุณมึงก็ปริ้นกันไม่เสร็จ จังหวะนี้กรุเอาตัวรอดนั่งก้มหน้าวาดรูปแมร่งเลย กรุเป็นแป๊ะยิ้มเว้ย กรุรู้แค่ว่ากรุไม่มีบทพูดแค่นั้นพอ...จบ! ทันใดนั้น

“แชมป์ พี่ว่าแชมป์เข้าเรื่องเลยดีกว่ากลับไปที่สไลด์หน้า 5 สิ” เสียงพี่แว่นหัวหน้าการตลาดดังขึ้น แย้งการพูดไม่รู้เรื่องของพี่แชมป์ผู้ทำหน้าที่พิธีกร แถมที่น่าสนใจก็คือ มันให้กลับไปที่สไลด์หน้า 5......เดี๋ยวก่อนนะ...เมื่อกี้นี้ ไม่ว่าจะหน้าไหน หน้าเห้ไร กรุก็ไม่เห็นทั้งนั้นล่ะ

พี่แว่น: “อ่ะ หน้านี้นะเดี๋ยวแชมป์ช่วยอธิบายให้น้องๆ ฟังหน่อย”

พี่แชมป์: “โอเคครับ ก็คือว่า พวกน้องจะต้องทำอย่างนี้ อย่างนี้ นี้ นี้ ครับ แล้วน้องก็...”

พี่แว่น: “เดี๋ยวนะแชมป์ อธิบายอย่างเดียวพี่ว่าไม่เห็นภาพอะ ไปเอาสินค้ามาให้น้องดูดีกว่า” ไอพี่แว่นแย้งขึ้นอีกรอบ

พี่แชมป์: “เอ่อ...พี่ครับ ผมว่าไม่ต้องดีกว่าครับ เพราะมีแค่สองคนเองที่ต้องแนะนำเครื่อง” ไอ้คุณพี่แชมป์ที่โดนแย้งบ่อยเกินไปเถียงกลับมาบ้าง

พี่แว่น: “อ่าว...แล้วพวกนี้มาทำอะไรกันล่ะ ใครทำอะไรมั่งเนี่ย” ไอ้พี่แว่นพูดถามชี้ไม้ชี้มือตุ๊ดแดก เล่นถามแบบนี้กรุก็เกรงใจที่จะตอบเลย ทันใดนั้นอีเจ๊ก็ทำหน้าที่ปกป้องพวกเราทันที (รึเปล่า)

อีเจ๊: “นี่เด็กแจกใบปลิว 2 คน, Staff 1 คน, Backstage 2 คน แล้วก็.....น้องแป๊ะยิ้มค่ะ” อีเจ๊พูดขึ้นพร้อมชี้หน้าแต่ละคนตามหน้าที่ มาหยุดสโลโมชั่นที่กรุคนสุดท้ายซะด้วย ไงล่ะเซอร์ไพส์เลยดิไอ้แว่น คุณมึงไม่คิดล่ะสิท่าว่าแป๊ะยิ้มอย่างกรุจะมาฟังคุณมึงบรีฟงานด้วย

พี่แว่น: “...” ไอ้พี่แว่นอึ้งแดกครับ เอามือขึ้นมาปิดปากกลัวคำอุทานจะหลุดออกมา หน้าตาก็คิดหนักแบบสุดๆ “งั้นเอางี้นะแชมป์...พี่ขอถามหน่อยใครทำสไลด์” ไอ้พี่แว่นเปลี่ยนเรื่องทันที

พี่แชมป์: “เอ่อ...ผมเองครับพี่” พี่แชมป์หน้าซีดตอบกลับมา เกิดสงครามกันเองซะแล้วไงล่ะ

พี่แว่น: “พี่ว่าแชมป์ทำมาไม่เข้าใจเลย อธิบายเองซะจะดีกว่าอีก แล้วนี่มันก็จะบ่ายโมงแล้ว ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลย พี่ว่าไปกินข้าวก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาคุยกันต่อ” หมัดฮุค ไอ้พี่แว่นปล่อยหมัดฮุคมาทำเอาพี่แชมป์ล้มทั้งยืน อ่อ...อย่างนี้นี่เองสินะ ที่เขาเรียกว่า ล้มแชมป์ 555 เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย...
 
 
---------------->>To be continue<<-----------------
 
 
มาต่อให้แล้ว........
อ่านแล้วอะไรยังไงก็ช่วยประนามหยามเหยียดเมนท์กันมาด้วยเน้อ
จะกราบขอบพระคุณตรงง่ามเท้าของผู้อ่านทุกท่านเลย
...........................(-/|\-)...................................
 

---------C--U--AGAIN-- NEXT--STATION----------

Comment

Comment:

Tweet

ชอบคำสบถของเทอจริงๆ

5555555555

#2 By GooTarn on 2011-03-31 10:42

อันนี้มันบล๊อคระบายอารมณ์เลยนิว่า

แหม การทำงาน มันก็เจออะไรเยอะแยะ

เฮฮาตามประสา ชีวิตของตัวเอง

ขำๆๆ Hot! question