PART TIME!!! หรือพลาดทำ!!!3

posted on 02 Apr 2011 16:14 by ampmee1987
 
Next Station>>>>>PART TIME!!!!หรือพลาดทำ!!!!3
แวะมาชมได้นะเอ้อ......
 
 
 
 
 
 
 
โดโซะ.................(ノ-*-)ノ
 

              จากนั้นพวกเราก็ลงมาหาของกินใส่ท้องให้ไส้มันเปื้อนเล่นๆ เดินกันไปกลุ่มใหญ่ แยกกันไม่ได้ถ้าแยกคาดว่าต้องมีคนหนีกลับบ้านแน่ๆ โดยเฉพาะกรุผู้นี้นี่เอง.....จะเป็นคนแรกเลย และแล้วก็มีการเปิดประเด็นขึ้นโดย Staff คนนึง

Staff: “แมร่งพวกพี่ๆ เขาบ้าป่าววะ เถียงกันเองซะงั้น พูดก็ไม่รู้เรื่องแถมไม่มีอะไรเกี่ยวกับพวกเราเลยอะ”

เด็กใบปลิว: “เออ..นั่นดิ กรุมาแจกใบปลิว ให้กรุมาเทสเครื่องบ้ารึเปล่า” เด็กใบปลิวโวยมั่ง

ประสานงาน: “จริงๆ เค้าว่านะพวกพี่เขาน่าจะคุยกันให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยมาบอกเรา” ประสานงานทำหน้าที่มีส่วนร่วม

Backstage: “อะไรของพวกมันวะ ไม่มีความพร้อมเลย” Backstage เสริม

แป๊ะยิ้ม: “...ให้กรุมาทำไม?” พอแป๊ะยิ้มอย่างกรุปริปากพูดขึ้น ทุกคนก็หันมามองหน้า...อย่าให้กรุพูดมากกว่านี้นะ ไม่งั้นสะเทือนทุกคนแน่ๆ ไม่พร้อมมั่ง ไม่เกี่ยวกับกรุมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่ง แหม่...พูดมาได้ อยากจะบอกเหลือเกินว่า พวกมึงก็เหมือนพวกมันนั่นล่ะ กะหล่ำเน่าเอ้ย...กรุนี่สิต้องบ่น ต้องพูด แป๊ะยิ้มแค่ยิ้ม คุยกับลูกค้าก็ไม่ได้คุย เต้นๆ เดินๆ แค่นั้น พวกมึงนั่นล่ะต้องพูดกับลูกค้า ยังมีหน้ามาบ่น ณ จุดนี้คนที่ไม่ควรมาที่สุดก็คือกรุนี่ล่ะ เสียเวลา เสียอารมณ์ เสียตังค์ จนสุดท้ายกรุคิดว่าถ้ากรุอยู่ต่อ กรุได้เสียสติแน่ๆ.....แล้วก็มีพี่คนนึงเห็นสถานการณ์มาคุก่อตัวขึ้นเลยเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

Backstage: “ไปหาร้านข้าวกันดีกว่านะ” ทุกคนก็เลยเดินตามไปซื้อ

              ขอบอกก่อนเลยว่า...รสชาติกับข้าว ซากอ้อยมาก ระคายเคืองคอสุดๆ แต่โต๊ะอื่นแมร่งกินกันเหมือนตายอด ตายอยากมาจากไหน อยากรู้จังว่าคนทำกับข้าว เวลามันทำนี่มันชิมรึเปล่า คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่มันรึเปล่าที่เลี้ยงมันมาอย่างดีแต่มันกลับมาทำกับข้าวซากอ้อยนี่ และสุดท้ายมันกินกับข้าวที่มันทำเองรึเปล่า หรือว่าไปซื้อร้านอื่นแดกกันตัวเองตาย เฮ้อ...ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรกอีก....’คิดถึงชั้นสักครั้งถ้าไม่ได้คิดถึงใคร ทำตัวตามสบาย........’ เสียงริงโทนยอดฮิตดังขึ้น นางสาวประสานงานหยิบขึ้นมาแล้วกดรับทันที

ประสานงาน: “สวัสดีค่า...ฮันนี่”

ทุกคน: “...” อึ้งแดก ตอนนี้ทุกคนในโต๊ะอึ้งแดก บ้างก้มหน้าก้มตากินต่อ บ้างอ้าปากค้างมองตาไม่กระพริบ บ้างหยิบน้ำขึ้นมากินให้ข้าวที่ติดคออยู่ไหลลงกระเพาะไป

ประสานงาน: “ทำไมอะ ตัวเองไม่เข้าใจเค้าหรอก ตัวเองเห็นเค้าเป็นอะไร ตัวเองเคยคิดมั้ยว่าเค้ารู้สึกยังไง...ตัวเองก็คิดได้แค่นี้ล่ะ ปั้บ!” สาวประสานงานตัดสายไป ก้มหน้าก้มตากินข้าวน้ำตาคลอ ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร.....“พี่คิดดูนะ มันหาว่าหนูสบายแล้วอยากลำบาก หาเรื่องใส่ตัว” สาวประสานงานหันกลับไปพูดกับ Backstage

Backstage: “ใจเย็นๆ ไว้น้อง”

ประสานงาน: “ไม่ยงไม่เย็นมันแล้วพี่ มันบ้าปะ จะให้หนูอยู่แต่บ้านอะ ถ้าทำงานก็ต้องทำกับมัน นี่มันก็จ้างหนูให้นั่งเครื่องไปภูเก็ตกับมัน 2,000 แค่ไปเที่ยวนะพี่ มันไปทำงาน แต่หนูแค่ไปเที่ยว

Backstage: “เอ่อ...”

ประสานงาน: “พี่คิดดูนะ หนูอยู่บ้านก็สบายเกิ้น... วันๆเล่นแต่บีบีกะเฟส มันน่าเบื่อพี่เข้าใจปะ หนูอยากลำบาก อยากเจอสังคมใหม่ๆ บ้างอะ”

Backstage: “เอ่อ...เข้าใจ” Backstage กุมขมับตอบ นี่กรุจะสงสารหรือหมันไส้มึงดีเนี่ย

ประสานงาน: “แล้วพี่คิดดูนะ...ปิ๊บๆ...เดี๋ยวนะพี่” สาวประสานงานจะเล่าต่อแต่เสียงบีบีเจ้าปัญหาก็ดังขึ้นทำให้หยุดชะงักไป Backstage ส่ายหน้ากินข้าวต่อ แต่ตอนนี้คนรอบโต๊ะอิ่มกันหมดแล้วหรือกินไม่ลงก็ไม่รู้ แล้วสาวประสานงานก็วีนแตกขึ้นมาอีกรอบนึง “พี่...พี่ดูมันดิ มัน...มันส่งบีบีมาบอกเลิกหนูอะ” สาวประสานงานเบ้ปากบอก

ทุกคน: “เฮ้ย! ......” ทั้งโต๊ะร้องขึ้นพร้อมกัน บอกเลิกเหรอ ฮึ เมื่อกี้มึงยัง ฮันนี่...เค้านะ ตัวเองนะ อยู่เลย เผลอแป๊บเดียวมึงเลิกกันซะแล้ว

ประสานงาน: “มันบอกว่า ถ้าไม่ไปกับมันก็เลิกกันไปเลย มันจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้หนูแล้วด้วยอะพี่ เอาไงดี” ถึงขนาดนี้มึงยังจะกล้ามาถามอีกว่าเอาไงดี ถ้ากรุบอกให้มึงเลิกมึงจะเลิกมั้ยล่ะอีปลวก

Backstage: “เออ...แล้วแต่แกละกัน จะเอาไงก็บอกมา พี่ได้หาคนแทนแกทัน” Backstage พูดอย่างสุดระอา ตอนนี้ข้าวไม่ต้องแดกละ กลับตึกดีกว่า....พอมาถึงหน้าตึก สาวประสานงานก็อาร์ทตัวแม่แดกขึ้นมาอีก

ประสานงาน: “พี่ถ้าหนูไปหนูก็กลัวมันดิ”

Backstage: “แล้วแกจะเอาไง” ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ประสานงาน: “พี่หนูจะไปดีมั้ยอะ”

Backstage: “แล้วแต่ว่ะ” เมินหน้าหนี

Staff: “กลับไปเหอะ ไปเที่ยวได้ตังค์ด้วยนะ” Staff ตะโกนขึ้นมา

ประสานงาน: “แต่...แบบว่าเราไม่อยากไปอะ” สาวประสานงานงอแง

เด็กใบปลิว: “ถ้าไปออย่าลืมแลกบัตรคืนนะ” เด็กใบปลิวแนะนำ

ประสานงาน: “เออใช่...เกือบลืม” สาวประสานงานเดินไปแลกทันที

Backstage: “ดูท่าว่ามันจะไปจริงแล้วสินะ” พี่ Backstage หันมาพูด

“กลับบ้านได้ยังอะพี่”.......ทุกคนหันมามอง ไม่ต้องตกใจว่าเป็นเสียงใคร เสียงกรุเอง กรุยังอยู่ แป๊ะยิ้มยังอยู่ ไม่ได้หายไปไหน แค่อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ คงคิดว่ากรุหนีกลับไปแล้วล่ะสิ แต่ขอโทษเหอะกรุก็แอบมีมารยาทบ้างอะไรบ้าง อีกอย่างนี่มันเรื่องของกรุแท้ๆ กรุจะไม่ยอมปล่อยให้พวกมึงๆ ทั้งหลายเด่นกลบซีนกรุไม่ได้หรอก 5555 แล้วสาวประสานงานก็เดินกลับมา

ประสานงาน: “พี่งั้นหนูไปแล้วนะ หาคนแทนได้เลย หวัดดีค่ะ” สาวประสานงานยกมือร่ำลาแล้วก็ตีจากทันที สภาพกึ่งวิ่งกึ่งเดิน มาเร็วเคลมเร็วจริงๆ ดูก็รู้ว่าแมร่งไม่ค่อยจะกลัวแฟนเลย ให้ตายสิ สักพักใหญ่ก็รวมตัวกันขึ้นไปบรีฟงานอีกครั้ง พอขึ้นไปถึงข้างบนกีบเท้ายังไม่ทันจะก้าวเข้าห้อง อีเจ๊ก็หันมาบอกว่า

อีเจ๊: “เดี๋ยวน้องๆ กลับได้เลยนะ ไม่มีอะไรแล้ว ถ้ามีอะไรพี่จะโทรบอกอีกทีนะจ๊ะ เจอกันวันงานนะ”

AMPO: “ค่ะเจ๊ หวัดดีค่ะ” ไหว้นิ้วจรดระหว่างคิ้ว ก้มหน้า ย่อขาสวยงาม

              อีเจ๊.......กรุรักมึงตรงนี้แหละที่บอกให้กรุกลับบ้าน แต่กรุก็เกลียดมึงเหลือเกินไม่รู้ว่าวันนี้มึงจะเรียกกรุมาให้แม่มึงปลื้มรึไง แต่เดี๋ยว...ยังจำท่าสาวประสานงานกึ่งวิ่งกึ่งเดินกันได้มั้ย ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวนะที่ทำได้ ตอนนี้ทั้ง Backstage Staff เด็กใบปลิว แป๊ะยิ้ม (กรุ) ก็ทำได้เว้ยเฮ้ย ไม่น่าเชื่อมันมหัศจรรย์มาก น่าเอาไปออกรายการหนูทำได้จริงๆ แต่ละคนดูเหมือนรักการทำงานมาก พอบอกให้กลับบ้านก็กลับหลังหันออกมาจากห้องทันทีอย่างไม่เห็นฝุ่น ไม่รู้ว่ารีบหรือว่ากลัวอีเจ๊แกจะเปลี่ยนใจ เฮ้อ...ช่างเป็นคนดีจริงๆ มาสาย ไม่รับงาน แล้วยังหน้าด้านกลับเร็วอีก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถึงวันงานจริงสภาพจะเป็นเช่นไรกันละเนี่ย...
 
 
---------------->>To be continue<<-----------------
 
ต่อวันละนิดจิตอกุศล เอ้ย จิตแจ่มใส
ตอนนี้สั้นมากๆ แต่ได้ใจความ เค้
จริงๆ ขี้เกียจพิมพ์แสรดดดดดดดดดด
อยากจะขอแก้ตัวนิดหน่อย คือว่าจริงๆ แล้วอันตัวเรานั้นไม่ได้หยาบคาย หยาบโลนอย่างวาจาที่ใช้ในการเล่าเรื่องเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะการกระทำของพวกเหล่ากะหล่ำเน่าทั้งหลายนั้นมันไม่ควรจะพูดดีดีด้วย หรือเรียกอีกอย่างว่าพูดดีดีไม่รู้เรื่องต้องสบถเท่านั้น อีกอย่างก็คือจะให้ท่านผู้อ่านได้เข้าใจอารมณ์มีน้ำโหบ้างอะไรบ้าง
 
แต่ว่าอย่าเพิ่งน้อยใจไป ถึงตอนนี้จะสั้นถึงสั้นมากก็จริงอยู่
แต่ว่าอันตัวเรานั้นก็ได้นำรูปมาให้ได้เชยชมกันต่อ เป็นรูปที่วาดตอนฟ้าครึ้มๆ อารมณ์ตรึมๆ
คึกๆ ยึกๆ ยักๆ มันเป็นงึกๆ งักๆ ตับๆๆๆ....ไม่ใช่ละ ออกนอกเรื่องละ
พอได้วาดรูป อารมณ์อ่อนไหว ความอ่อนหวานก็เข้ามาชะโลมจิตใจให้สดใสบริสุทธิ์
อ่า..........คิมูชิ........สุโก้ย........เน้.......
 
 
โดโซะ.................(ノ-*-)ノ

 
ยังไม่ได้ลงสีก็เป็นละประการฉะนี้
 
ต่อไปจะลงสีละ ดูสิจะเป็นยังไง
 
 
555555มิได้ต่างกันเล้ย....
ดูๆ ไปแล้วรูปมันต่างกับนิยามความอ่อนโยนที่บอกไว้ตอนแรกมากอะ
แต่อะนะถึงจะเลว จะชั่ว จะกวนตีน
ก็ขอเลวแบบน่ารักๆ ชั่วแบบน่ารักๆ กวนตีนแบบน่ารักๆ ละกันนะเอ้อ......
 
คา......วา......อิ้.........(>_<)
 
แล้วเจอกันใหม่ สหาย......

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot!

เจ้าปีศาจน้อย.. เจ้าน่ารักยิ่งนัก!!!big smile big smile
เห็นด้วยกับไอ้จุก

เอาทำเสื้อขายนี่แหละ ท่าทางจะรุ่ง(ริ่ง)

#2 By GooTarn on 2011-04-04 14:06

น้องประสานงานคงจะสวยและรวยมากด้วยแน่ๆ

แต่คือ ถ้ารวยแล้วยากลำบากแบบนี้ก็พูดไม่ออก
เป็นดิฉัน จะนอนเปิดพุง ตากพัดลมความเร็วสูง
อ่านหนังสือให้มันหมดโลกใบนี้เสียเลย สบายดีนัก

ปูลู รูปงามมาก น่ารักสุดๆ เพ็ญเทอมีแววนะ (มีมากด้วย)
เรามาเพ้นท์เสื้อขายด้วยกันไหม ธุรกิจแนวใหม่
แอบเกี่ยวก้อยสัญญา ทำธุรกิจขายเสื้อตราห่าน เพ้นท์ลาย คิคุอาโนะเนะ กันดีกว่า มีหวังรวยแน่ๆ 555